Τα παιδιά σήμερα και χθές

Καθώς γυρνούσα στο σπίτι μου σήμερα, παρατηρούσα τα παιδιά που ήταν στον δρόμο. Σκεφτόμουν το πως είναι αυτά τώρα και το πώς ήμασταν εμείς στην ηλικία τους. Μπορώ να πω με σιγουριά πως εμείς είχαμε την ομορφότερη παιδική ηλικία.

Σήμερα τα παιδιά είναι κολλημένα σε μια οθόνη του υπολογιστή, αν όχι του υπολογιστή, σίγουρα της τηλεόρασης ή του PSP τους. Εμείς ήμασταν κολλημένοι στην φύση, θέλαμε παιχνίδι έξω.

Ένα οχτάχρονο παιδί σήμερα ζητάει από τους γονείς του ένα κινητό (ναι για να μιλάνε με τα στρουμφάκια), ένα PSP, ένα laptop ή και έναν σταθερό υπολογιστή. Γενικά βλέπω πως συνέχεια ζητάνε εξωπραγματικά παιχνίδια! Ένα οχτάχρονο παιδί τότε ζητούσε μια κούκλα, κουζινικά, αν ήταν κορίτσι, και αυτοκινητάκια, στρατιωτάκια, αν ήταν αγόρι. Τέλος πάντων ζητούσαν παιχνίδια, μέσα σε λογικά πλαίσια. Επιπλέον ζητούσαν να βγούνε στην γειτονιά να παίξουνε με τα άλλα παιδάκια στην παιδική χαρά, στο πάρκο, στο προαύλιο του σχολείου, στην αυλή του γείτονα.

Τα παιδιά σήμερα είναι απαιτητικά και ζητούν πράγματα που ίσως οι γονείς δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να τους τα πάρουν. Συν του ότι άμα δεν τους τα πάρουν θυμώνουν. Εμείς τότε ζητούσαμε πράγματα των διακοσίων δραχμών.

Όταν χιονίζει τα παιδιά σήμερα χαίρονται μεν, (επειδή δεν έχουνε σχολείο), αλλά κάθονται μέσα στο σπίτι και κοιμούνται, και μόλις ξυπνούν, guess what. Κάθονται στον υπολογιστή.

Εμείς όταν χιόνιζε χαιρόμασταν (επειδή δεν είχαμε σχολείο), αλλά με το που βλέπαμε χιόνι, παίρναμε  τα τσουβάλια, πηγαίναμε στην μεγαλύτερη κατηφόρα της γειτονίας και κάναμε τσουβαλοδρομίες, ή παίζαμε χιονοπόλεμο, ή φτιάχναμε χιονάνθρωπους! Υπέροχες στιγμές γέλιου και χαράς!

Στα καρναβάλια σήμερα δεν βγαίνουν γιατί κρυώνουν τα καημένα. Ή αν θα βγούνε δεν θα είναι ντυμένοι γιατί πάλι κρυώνουν και δεν μπορούν να βάλουν την στολή με την πλάτη από έξω.

Εμείς βγαίναμε με -10. Τότε έβγαιναν, οι μεγάλοι και ντυνόταν και καρναβάλια. Και αν θυμάμαι καλά ντυνόμασταν με ότι βρούμε. Αρκεί να ντυθούμε κάτι έτσι για το χαβαλέ.

Το καλοκαίρι βγαίνοντας έξω βλέπω ελάχιστα παιδάκια να παίζουν πλέον, τα υπόλοιπα μαντέψτε που είναι. Ναι σωστά. Σε κανένα internet cafe ή κάπου κλεισμένα με ένα κινητό ή tablet στο χέρι.

Αυτά παίζουν "παιχνίδια" με όπλα, εμείς παίζαμε κλέφτες και αστυνόμοι.

Αυτά κυνηγούν κακούς στον υπολογιστή, εμείς παίζαμε κρυφτό και κυνηγητό.

Αυτά κάθονται στο σπίτι, εμείς φτιάχναμε σπηλιές στα δέντρα.

Αυτά κοιμούνται, ενώ εμείς ζούσαμε.

Αγαπητοί γονείς, μάθετε στα παιδιά σας να παραμένουν παιδιά, μην τα αφήνετε να χαλάνε την παιδικότητά τους και να χαραμίζουν τον χρόνο τους έτσι.  Αφήστε τα να τρέξουν, να παίξουν, να τσακαλωθούν, να πέσουν, να χτυπήσουν, να λερωθούν, να μαλώσουν, να τα ξανά βρούνε, να γελάσουν, να κλάψουν. Παίξτε ακόμα και εσείς μαζί τους, λερωθείτε μαζί. Αφήστε την "ασφάλεια" των ηλεκτρονικών συσκευών και βγείτε έξω.